Będziecie świadkami niezwykłej kon­fron­tacji pomiędzy teatrem i wywrotową akcją performatywną Sędziego Głównego!

Grupa Sędzia Główny znalazła się w środku reper­tuarowego spek­taklu (zresztą nie­zwykle uznanej inscenizacji teatral­nej, jednej z tych, które zbudowały wizerunek TR).
Widow­nia poprzez pośrednictwo kon­feran­sjera mogła, pod­czas trwania spek­taklu, wysyłać polecania i żądania do obec­nych na scenie dziew­czyn. Publiczność, asymilując się niczym wirus na ciele teatru, spełniała swoje marzenia, na przykład doprowadziła do zawieszenia spek­taklu. Widzowie tłumnie weszli na scenę, roz­panoszyli się wśród jed­nostron­nych mebli i rekwizytów, pozjadali sceniczne ciasteczka i przepędzili aktorów. Publiczność na widowni patrzyła na publiczność na scenie i wzajemnie. Po kil­kunastu minutach zawieszenia okazało się, że spek­takl należy właściwie przywrócić, bo "nie ma już czego wirusować". Teatr i performance art - bliskie sobie poprzez charak­ter działań scenicz­nych - okazały się skraj­nie różne, jeśli chodzi o napięcie, dramaturgię, motywacje i cele działania. Jednorazowość spotkała się z wirtuozerią i repetytywnością, aktor­stwo z radykalnym nie-​aktorstwem. Teatr jednak wybronił się. Aktorzy nie porzucili trajek­torii ról, dziew­czyny natomiast zdecydowały się zejść ze sceny. Wirus może być powtórzony w innych for­mach - np. jako komen­tarz znanego krytyka do spek­taklu, który na bieżąco komen­tuje akcję.

Sędzia Główny - kobieca grupa per­for­mer­ska. Aktywistki, kokietki, czasem radykalne feministki, czasem kor­poracyjne wyjadaczki, czasem fanki new roman­tic. Karolina Wiktor (ur. 1979) i Aleksandra Kubiak (ur.1978) inscenizują siebie i swoje oblicza na tysiące sposobów. Ich upo­litycz­nione działania są długą opowieścią o tym, jak wiele zależy od nas samych i jak rzadko zdajemy sobie z tego sprawę. W jednej ze swych spek­takular­nych akcji artystki zbudowały gigan­tycz­nego ham­bur­gera. Ułożyły się w kanapce rozmiarów ludz­kich, z której wypływały strużki keczupu i wysypywały kruche liście sałaty. San­dwicz turlał się po pol­skiej i amerykańskiej fladze. Niezwykła była też przełamująca praktykę akademicką praca dyplomowa artystek. Została ona zrealizowana na dywaniku w gabinecie Rek­tora Uniwer­sytetu Zielonogórskiego. Dziew­czyny stały w wielkich tek­turowych pudłach, na wzór pudełek z lalkami z napisem "Wypróbuj przyszłego magistra". Wywróciły tym samym porządek egzaminacyjny - to  od inwen­cji i odwagi profesorów zależał efekt dyplomu studen­tek. Per­for­merki zawsze podkreślają, że stanowią jeden organizm. Występowały też zawinięte w plastikową folię czy połączone aparatem oddechowym. W swoich działaniach artystki podważają nadane społecznie role płciowe, normatywną seksualność, dyskutują z widzialnym i akceptowalnym społecznie zachowaniem, kwestionują dominujący język. Grupa brała udział m.in. w festiwalu performance'u w CSW w Warszawie, Inter­medial­nym Forum Teatru Bazart.fr, w warszawskich klubach Le Madame i M25, wresz­cie w festiwalu "Terrapolska" w Berlinie.

Wybrane artykuły i recenzje:

Łukasz Ron­duda, Wirus w spektaklu; Akcja specjalna grupy Sędzia Główny w kontekście spek­taklu 'Magnetyzm serc' w TR War­szawa, Obieg, 11.02.2009 

Łukasz Ron­duda, Ein Virus im Theater,  Museum Junge Kunst, 14.02.2006