Althamer podał tylko godzinę i miejsce spo­tkania w teatrze. Niektórzy spo­dziewali się może zobaczyć artystę na scenie. Tym­czasem po wejściu do TR widzowie zostali poprowadzeni do tyl­nego wyjścia, gdzie czekał na nich autobus. Zaj­mowali w nim numerowane miej­sca i jechali na nieoczekiwaną wycieczkę do studia TVP Kul­tura. Program Noc Artystów został oddany przez Althamera widzom TR. Wszystko było gotowe: studio, kamery, realizatorzy, producenci, charak­teryzatorki i kostiumy. Scenariusz mieli stworzyć "na żywo i na gorąco" nie­spodziewanie zaproszeni do studia TVP widzowie. Wspólna, nie­spodziewana wyprawa - kadr życia codzien­nego - posłużył artyście za szkielet dramatur­giczny wydarzenia, a moc spraw­cza została oddana w ręce widzów - to oni zostali autorami akcji.

Obie sytuacje opierały się na kon­cep­cie wspólnie przeżywanego i gospodarowanego czasu, bycia-​razem, oczekiwania i działania. Sztukę jako kreowanie tego typu sytuacji ma na myśli Nicolas Bour­riaud - fran­cuski teo­retyk sztuki i autor "Esthétique relationnelle" - kiedy pisze o sytuacjach społecznych i tworzeniu siatki relacji w dobie mechanizacji codzienności, (z żalem wspomina jak kiedyś można było zamówić budzenie przez telefon). "Estetyka relacyjna" wg Bour­riaud ma oferować nową jakość społeczną, ma być narzędziem do prowokowania międzyludzkich relacji i sytuacji komunikacji.

Kiedy Philippe Par­reno organizuje pierwszomajową akcję uprawiania swojego hobby przy fabrycz­nej taśmie produk­cyj­nej, Rir­krit Tiravanija aranżuje kurs gotowania taj­skich potraw u słynnego kolek­cjonera, Pierre Huyghe ogłasza casting, a Paweł Althamer zaprasza widzów na  godzinę do studia telewizyj­nego, lub proponuje wspólne poranne czuwanie i oczekiwanie na świt na szczycie Pałacu Kul­tury i Nauki; prognoza Bour­riaud jawi się jako arcyciekawa, wręcz rewolucyjna dla teatru.