Paweł Althamer zaproponował widzom wyprawę na szczyt Pałacu Kul­tury na niedostępny dla zwiedzających bal­konik, gdzie legną się sokoły, nie słychać już odgłosu miasta i panują wysokogórskie tem­peratury. Widzowie, zaopatrzeni w samolotowe kocyki, wspólnie oczekiwali na wschód słońca, który nie zawsze łatwo dostrzec w zamglony stycz­niowy poranek. Była to jednocześnie wycieczka do naj­bar­dziej cen­tral­nego punktu w mieście, do miej­sca z którego cyr­kiel zaznacza promieniste linie na mapie metropolii. W niedalekiej Fun­dacji Galerii Foksal działa się sytuacja równoległa. Akcja, właściwie z góry skazana na niedostrzeżenie, była równoległym teatrem nie­widzial­nym na pograniczu fikcji i rzeczywistości: rzucająca się z okna aktorka została zauważona przez policję, uprzed­nio zawiadomioną przez Althamera, który miał dostrzec samobójczynię ze szczytu PKiN.

Obie sytuacje opierały się na kon­cep­cie wspólnie przeżywanego i gospodarowanego czasu, bycia-​razem, oczekiwania i działania. Sztukę jako kreowanie tego typu sytuacji ma na myśli Nicolas Bour­riaud - fran­cuski teo­retyk sztuki i autor "Esthétique relationnelle" - kiedy pisze o sytuacjach społecznych i tworzeniu siatki relacji w dobie mechanizacji codzienności, (z żalem wspomina jak kiedyś można było zamówić budzenie przez telefon). "Estetyka relacyjna" wg Bour­riaud ma oferować nową jakość społeczną, ma być narzędziem do prowokowania międzyludzkich relacji i sytuacji komunikacji.

Kiedy Philippe Par­reno organizuje pierwszomajową akcję uprawiania swojego hobby przy fabrycz­nej taśmie produk­cyj­nej, Rir­krit Tiravanija aranżuje kurs gotowania taj­skich potraw u słynnego kolek­cjonera, Pierre Huyghe ogłasza casting, a Paweł Althamer zaprasza widzów na  godzinę do studia telewizyj­nego, lub proponuje wspólne poranne czuwanie i oczekiwanie na świt na szczycie Pałacu Kul­tury i Nauki; prognoza Bour­riaud jawi się jako arcyciekawa, wręcz rewolucyjna dla teatru.