Fundacja Laury Palmer

2006

TWARZE
instalacja

W projekcie "Twarze/Faces" bierze udział kilkunastu wybitnych tancerzy. Jest on realizowany w różnych miejscach na świecie. Ostatnia sekwencja - taniec Złotego Bożka z "Bajadery" Ludwiga A. Minkusa - została nagrana na scenie TR Warszawa, w wykonaniu Andrzeja Stasiewicza, pierwszego solisty Teatru Wielkiego w Warszawie. Proces pracy artystki ze słynnym tancerzem został upubliczniony - stał się pewnego rodzaju inscenizacją.

"Twarze/Faces" - instalacja praca Katarzyny Kozyry, nawiązuje do choreografii, tańca, ruchu - podobnie jak "Święto wiosny" pokazywane w Zachęcie w 2003 roku. Obie instalacje są także bliskie formalnie - widz spaceruje pomiędzy ogromnymi ekranami, opleciony projekcjami. Tym razem widać na nich wyłącznie twarze. Twarze tancerzy podczas wykonywania ich popisowych numerów: klasycznych (m.in. Magda Ciechowicz w wariacji białego i czarnego łabędzia z "Jeziora Łabedziego"), nowoczesnych (m.in. Carla Fracci w choreografii Isadory Duncan), fragmentach teatru tańca Piny Bausch (w wykonaniu Nazaret Panadero) czy wreszcie hip-hopowych (Storm zwany we Francji Barysznikowem hip-hopu). Twarze zdradzają ekstremalne emocje: przede wszystkim ogromne skupienie, napięcie i imponujący wysiłek. Zaciśnięte usta, szybko przemieszczające się gałki oczne, zmarszczone czoła, strużki potu, tiki nerwowe. Ich zniekształcone rysy tworzą coś na kształt maski.

Tancerze filmowani są w tak, że nie widać ich pełnych ekspresji ciał, podstawowego narzędzia w tańcu. Porządek oglądania zostaje odwrócony. Widz dostrzega wyłącznie mimikę (zwykle prawie niezauważalną), zaś układ choreograficzny pozostaje nieujawiony. O ile w "Święcie wiosny" procesowi dekonstrukcji ulega sam taniec, rozłożony na pojedyncze części ruchu i klatki w żmudnej animacji, a później w montażu złożony na nowo; tak w "Faces" dekonstrukcji ulega ciało tancerza. Będące dotąd jednym, tańczącym organizmem, teraz widoczne jest wyłącznie fragmentarycznie. Widz wrzucony w krąg twarzy może obserwować, to czego oko ludzkie zwykle dostrzec nie może - braku dyscypliny na twarzy tańczącego, realność i steatralizowanie twarzy-maski, wreszcie całkowite odwrócenie środka ciężkości.

17-30 marca 2006
Wernisaż: 17 marca 20.00

Produkcja: Hauptstadtkulturfonds

Kooprodukcja: Centre National de la Danse Paris, Theorem, Hebbel-am-Ufer Berlin, TR Warszawa, Narodowa Galeria Sztuki Zachęta

Akcje TR
artyści sztuk wizualnych w teatrze / TR Warszawa, sezon 2005/2006

Akcje proponowały spojrzenie na różne dziedziny aktywności ludzkiej: sztukę współczesną, biznes, świat reklamy lub sport w kategoriach spektaklu i tym samym zacieranie granic pomiędzy tym, co teatralne a tym, co rzeczywiste. Niemal wszystkie sfery życia takie jak sport, polityka, biznes, seks, ceremonie czy lekcje szkolne są przez nas inscenizowane czy odgrywane. Rzadko jednak teatr przygląda się tym kontekstom, rzadko analizuje ichkulturową obecność i znaczenie najróżniejszych sfer życia. Cykl AKCJE proponował więc spojrzenie na teatr z punktu widzenia innych dziedzin, czyniąc z niego narzędzie do kreowania sytuacji społecznych. Otwierająca cykl instalacja niemieckiej artystki Hanny Hurtzig "Czarny Rynek użytecznej wiedzy i niewiedzy" uświadamiała, jak dyskurs teoretyczny oraz specyficzny zasób wiadomości mogą stać się przedmiotem inscenizacji i przekształcić w osobistą narrację i prywatny dialog. Intymna wymiana wiedzy pomiędzy widzem a ekspertem (widz mógł wybrać rozmowę z jednym ze 100 ekspertów) zdecydowanie różniła się od utartych form wypowiedzi: wykładów, dyskusji panelowych, skierowanych najczęściej do publiczności anonimowej przemówień. Kolejne akcje lokowały się na pograniczu teatru i strategii marketingowych ("Mleko - teatr na telefon" Rafała Betlejewskiego / Betleja); na przecięciu teatru i rzeczywistości (spacery Pawła Althamera oraz instalacja "Bezsenność w TR - Spędź noc w pokoju Anny Baumgart"); łączyły teatr z tańcem klasycznym ("Twarze" Katarzyny Kozyry); czy wreszcie konfrontowały teatr z performance art (Wirus w spektaklu "Magnetyzm serc" grupy Sędzia Główny).