Cykl trzech współczesnych spektakl francuskich łączy jedno - powstały jako kategoryczne zanegowanie teatralności jako udawania i grania, na rzecz zainscenizowania samego procesu tworzenia. To teatr bez bohaterów, bez narracji, bez mimetyczności. Aktorzy nie gają, a na scenie są "sobą". Inscenizują raczej swoją sytuację lub tożsamość, poddając je krytycznej analizie. Jérôme Bel, który kiedyś swoimi kompozycjami choreograficznymi otwierał igrzyska olimpijskie w Albertville, dziś uprawia już tylko nie-taniec, czyli spektakle komentowane w formie stolikowych konferencji. Bel patrząc na sposób poruszania się tajskiego tancerza Picheta Klunchuna zastanawia się, co oznaczają takie pojęcia jak normy kulturowe, tożsamość, wirtuozeria czy egzotyka. Grupa Grand Magasin od lat realizuje postawiony sobie cel - stworzyć, przy udziale publiczności, udany, wesoły i wzruszający spektakl, który zawsze chciała sama obejrzeć, przy całkowitej nieznajomości (czasem niechęci do) teatru, tańca i muzyki, ich historii i technik.

Wszystkie te trzy paryskie spektakle można umownie nazwać lekkim teatrem konceptualnym, w którym liczy się przede wszystkim idea krytyczna oraz sam proces twórczy.