Poprzedni | Następny
2007 WYKONANO 0 ZADAŃ NA 1
Eksperyment parafenomenologiczny, seans hip­nozy i pełna wpadek kon­feren­cja oraz przegląd fałszowanych piosenek w jednym. Trójka aktorów zaprasza widzów do prze­prowadzenia wspólnego doświadczenia. Aktorzy starają się opisać wszystko, co dzieje się w danym miej­scu, w danej chwili. Zadanie, z pozoru proste, staje się nie­wy­konalne, odkrywamy bowiem nieskończone akcje równoległe: żucie gumy, drapanie się, wibrację komórki i wiele innych. Każde, nawet przy­pad­kowe wydarzenie, jak na przykład trzaśnięcie drzwiami, urasta nagle do zain­scenizowanej w rzeczywistości scenki. W końcu już nie wiadomo, co miało się wydarzyć, co nie i co się właściwie dzieje.

 

Galeria Raster, Hoża 42/8

25,26 maja 2007

Występują: Bettina Atala, François Hiffler, Pascale Murtin

Kooprodukcja (2005) : Grand Magasin, Centre Dramatique National Orleans-Loiret-Centre, TNT Manufature de chaussures, Bordeaux, Les Spectacles Vivants - Centre Pompidou, Paris, (D.R.A.C. Ile-de-France)


www.grandmagasin.net



Teatr dla publiczności nie-teatralnej
Nowy teatr z Paryża

Cykl trzech współczesnych spektakl francuskich łączy jedno - powstały jako kategoryczne zanegowanie teatralności jako udawania i grania, na rzecz zainscenizowania samego procesu tworzenia. To teatr bez bohaterów, bez narracji, bez mimetyczności. Aktorzy nie gają, a na scenie są "sobą". Inscenizują raczej swoją sytuację lub tożsamość, poddając je krytycznej analizie. Jérôme Bel, który kiedyś swoimi kompozycjami choreograficznymi otwierał igrzyska olimpijskie w Albertville, dziś uprawia już tylko nie-taniec, czyli spektakle komentowane w formie stolikowych konferencji. Bel patrząc na sposób poruszania się tajskiego tancerza Picheta Klunchuna zastanawia się, co oznaczają takie pojęcia jak normy kulturowe, tożsamość, wirtuozeria czy egzotyka. Grupa Grand Magasin od lat realizuje postawiony sobie cel - stworzyć, przy udziale publiczności, udany, wesoły i wzruszający spektakl, który zawsze chciała sama obejrzeć, przy całkowitej nieznajomości (czasem niechęci do) teatru, tańca i muzyki, ich historii i technik.

Wszystkie te trzy paryskie spektakle można umownie nazwać lekkim teatrem konceptualnym, w którym liczy się przede wszystkim idea krytyczna oraz sam proces twórczy.



> SWĘDZENIE SKRZYDEŁ | Philippe Quesne

> WYKONANO 0 ZADAŃ NA 1 | Grand Magasin

> PICHET KLUNCHUN I JA | Jérôme Bel